میان اهالی پایتخت به قلم زهره پورصباغ

پارت دوم :

که مهماندار بالای سرمان رسید و گفت: لطفا گوشی های خودرا روحالت پرواز بگذارید.
سرم را تکان دادم و درحالیکه دستم را جلوی چشمان بهتاش می‌گرفتم با اشاره گفتم تماس راقطع کند. نگاهی بهم کرد و سرش را تکان داد که چنددقیقه بعد گفت: ای خدا، چه بدبختیه آخه طرف مهماندار بود میخوای گوشی روبهش بدم حرف بزنی و بعد درگوشی راگرفت و آهسته گفت: ببخشید.
سرم را تکان دادم وگفتم :مشکلی نیست.
بابا پنجعلی باید طبق سریال جای من نشسته بود اما بابا را گمانم نیاورده بودند. که چشم چرخاندم و اورا کنار پیرزنی چندصندلی آنورتر دیدم. بابا مگر با مادر بائو طلاق نگرفته بود، دوباره به فکر زن گرفتن افتاده بود؟!
با دیدن بابا پنجعلی، لبخندی از ته دلم زدم که رویش را به سمت نقی برگرداند و گفت: نقی ناهار نخوردم من!
که نقی دستش را روی بینی‌ گذاشت و گفت: هیس باباجان.
که همان لحظه مهماندار برای دادن غذاها رسید و گفت: مرغ یا گوشت؟
طبق سریال، چون می‌دانستم بهتاش مرغ می‌خورد برای هردویمان مرغ برداشتم با نوشابه زرد ومشکی.
که هما اشاره زد بابا پنجعلی فقط آب بردارد که مهماندار با اشاره ای گفت: پدرجان با شماهستند؟ لطفا کمربندشون روببندید.
که نقی با اشاره ای گفت: بهتاش، پاشو کمربند بابا روببند..
بهتاش باکلافگی گفت: گفتم آخر کارهای بابا میفته گردن من.
و بلند شد و به سمت بابا پنجعلی رفت و وقتی کمربند رو بست گفت: کمربند این خانم رو هم ببندم؟ که بابا پنجعلی سیلی دم گوشش خواباند وگفت :زنمه، بفهم نفهم.
بهتاش با دست روی گونه اش صاف ایستاد و نگاهی به ما انداخت.
نگاهم را به سمت پنجره هواپیما دادم تا نخندم و افتضاح نشود و نقی گفت: اشکالی نداره پسر یه سیلی بود دیگه.
و روبه هما گفت :کاش زودتر برسیم باز بابا هوایی شده! ...
که ناگهان چشم های نقی چپ شد و بلندشدم ایستاد و به سمت کابین هوایپیما رفت.
من مطمئن بودم دنبال رحمت رفته و ارسطو را دیده. بلند شدم و ایستادم و منم پشت سرشان رفتم. تقریبا صدایشان در هواپیما بلند شده بود.
نقی و ارسطو مقابل هم ایستاده بودند و ارسطو گفت: من یه کلمه فقط میگم مبینا!
هما باناراحتی گفت :نقی، مبینا کیه؟
نقی به بهتاش گفت : پسرجان مبیناراتوضیح بده. که بهتاش گفت: ول‌کن دایی به من چه مبینا کیه؟
که فهیمه با دلخوری گفت:_ ایی داداش، چیکار این بچه داری؟ دیواری کوتاه‌تر از بچه من پیدا نکردی! بعد نگاهش به من افتاد که رنگ از رویم رفته بود و درحالیکه چشمانش را ریز کرده بود گفت _ تو مبینا نیستی مگه دختر جان؟
سریع خودم را عقب کشیدم و دستم را تکان دادم _ چرا من اسمم مبیناست اما نه اون مبینا مدنظرشما. که ارسطو گفت:_ بابا دخترخاله، ول کن اون بچه رو. این خانم از کجا بدونه برادرشما دوست دختر گرفته و باشاگرد بوتیک من ریخته روی هم؟!
که همه هینی کشیدند و نقی گفت: خجالت بکش و یقه ارسطو را گرفت. جلو رفتم تا سیلی بهتاش توی گوشی نقی نخورد که دراثر دخالت دستش محکم خورد توی صورت من!
که همه ناگهان از تقلای دعوا ایستادند و بهتاش دستی توی موهایش کشید.
گونه ام را که سرخ شده بود را محکم گرفته بودم و نگاهشان میکردم.
اندکی بعد من کنار ارسطو و نقی نشسته بودم و چایی و بیسکوئیت مقابلم گذاشته بودند تا از دلم دربیاورند. اندکی چایی خوردم. هما و رحمت رفته بودند خدمه کابین رامتقاعد کنند مشکلی نیست.
ارسطو داشت از نقی بابت سوتفاهم عذرخواهی می‌کرد. که بلندشدم ایستادم ماندنم جایز نبود که ارسطو صدایم زد وگفت :هی، مبینا خانوم.
برگشتم _ بله؟
_ معذرت میخوام، بابت همین چنددقیقه پیش شاگردبوتیک و مبینا و اینا....
باورم نمیشد مقابل ارسطو ایستاده ام و او ازم عذرخواهی می‌کند. سرم راتکان دادم
_ اختیار دارید تشابه اسمی پیش میاد دیگه.
که ناگهان صدای خلبان در سرتاسر هواپیما بلند شدکه فرودگاه استانبول بمب گذاری شده و امکان فرود نیست و ناچار به فرود در شهر دیگه ای از ترکیه هستند.
صدای جیغ بلندشد که دویدم داخل هواپیما الان طبق سریال باید در شهر ادانا پیاده میشدیم.
همه در فرودگاه به ترتیب چمدان هایشان را برداشتند و به‌سمت ون رفتند.
پرغصه به سمتشان دويدم. من کسی را نمی‌شناختم، ممکن بود اینجاتنها جابمانم.
که فهیمه با دیدن رنگ و رویم گفت: چیه دنبال ما راه افتادی خانوم؟!
دستی به‌صورتم کشیدم _ میشه منم باشما بیام؟ تنهام جایی رو نمیشناسم.
که فهمیه باتلخی گفت: چیه؟ ببین شهلا
بهتاش پقی زد زیرخنده و گفت: مامان مبیناست!
فهیمه گفت: عههه ساکت باش آقا، شهلا مهلا، مبینا، هرکی، یکبار دیگه جلو کس و کار ما بیای با پسرم حرف بزنی من هرجا بری میام تو رو پیدا میکنم آبروی تورو میبرم.
بهتاش گفت: مامان و هما گفت: عه فهیمه، این دختر که اون نیست.